Vrouwenweek: de laatste afspraak van het seizoen

Is er dan niks positiefs aan dit WK? Het is verdraaid lastig, als ik eerlijk ben. Het gebrek aan supporters, de niet bijster levendige koersen (ik vond een paar wedstrijden zelfs saai, en dat mag echt in de krant) en de vele renners die door de hitte bevangen op angstaanjagende wijze van hun fiets vallen. Nee, erg blij word ik er allemaal niet van. En ik ben niet de enige.

Toch heb ik na wat rondneuzen wel wat moois gevonden. Mijn vooralsnog favoriete moment van dit WK wielrennen werd gefilmd tijdens de podiumceremonie van de wegrit bij de junioren.

“Wat kunnen ze goed wielrennen hè?” Was getekend: Chantal Janzen.

Zolang mensen nog zo ongeremd blij kunnen zijn komt het best goed met deze wereld. Ik hoop dat we tijdens de wedstrijd van zowel de elite dames als elite net zo’n enthousiasme kunnen waarnemen. Twintig rijen dik zingende en feestende supporters die samen een passage van het bruggetje van Bartlehiem tijdens de Elfstedentocht doen verbleken tot een matig buurtfeest.

“Vrouwenweek: de laatste afspraak van het seizoen” verder lezen

Vrouwenweek: wereldkampioenschap tijdrijden

Nee, het wereldkampioenschap in Qatar lijkt voorlopig niet het mooiste WK ooit te gaan worden. De werkomstandigheden zijn er vreselijk en dan hebben niet eens over wat de wielrenners voor de kiezen krijgen. Laten we hopen dat de individuele tijdrit wat verandering brengt in de klaagzang die het WK wielrennen van 2016 voorlopig is.

De hitte zorgde er zondag, in combinatie met de uitputtingsslag die de ploegentijdrit nu eenmaal is, voor dat Chloe Dygert (niet de minste) kotsend over de streep kwam (onderstaand gifje is niet aan te raden voor diegenen die niet tegen wildkotserij kunnen).

De beelden van de door hitte bevangen Anouska Koster heeft u intussen ongetwijfeld gezien. Nu moet ik eerlijk zeggen dat ik het op zich prachtig vind dat mensen zo diep kunnen en willen gaan. En natuurlijk is een ploegentijdrit ook wel een hele extreme discipline waarin er altijd wel ergens een streepje braaksel op het wegdek komt te liggen. De wielrenner is nu eenmaal een vrij bizar schepsel; daar verander je weinig aan.

Maar wordt er nu niet een grens overschreden? Juist omdat je weet dat wielrenners zo afgrijselijk diep kunnen gaan dat het ook best eens een keer anders zou kunnen aflopen; moet je ze dan niet tegen zichzelf in bescherming nemen? Of wordt de put pas gedempt als er een kalf verdronken is?

De UCI heeft intussen schijnbaar last van een gevalletje ‘acute neusbloeding’. Het bracht voor het WK wel een e-book uit over het omgaan met warme omstandigheden, maar voor de rest? Het valt toch een beetje tegen. Je zou op z’n minst een statement verwachten als je geconfronteerd wordt met zulke kritiek van buitenaf. Ja, ze hebben van tevoren te kennen gegeven dat ze bereid zijn om koersen in te korten als het echt te gek wordt. Poe poe, nou nou.

Om toch nog iets positiefs te noemen over dit WK: gelukkig staat er wel gigantisch veel publiek langs de route om de coureurs aan te moedigen.

Tot zover even dit staaltje framing, mensen. Alleen kritiek leveren is natuurlijk hartstikke leuk, maar het is doorgaans niet volledig terecht. De organisatie doet toch ook wel dingen goed? Experts houden immers de weersomstandigheden goed in de gaten, en zij concludeerden dat het nog verantwoord was om te koersen. Is het dan wel echt zo onmenselijk? Eddy Merckx durft er openlijk aan te twijfelen. Zijn de wielrenners niet gewoon aan het miepen?

Ik vind persoonlijk dat je de signalen van de renners wel serieus moet nemen. Gaat het misschien niet net even een stapje te ver? Of is er wellicht een oorzaak aan te wijzen voor het feit dat het toch misgaat? En valt daar in de toekomst iets aan te doen zodat ook dit soort landen een WK kunnen organiseren?

Misschien wel.

Zoals het eerder genoemde document van de UCI aangeeft bedraagt de periode om je lijf zo goed mogelijk aan de hitte aan te passen zo’n twee weken. Anouska Koster zat een paar dagen voor de tijdrit nog in de Nederlandse kou, net als velen met haar. Twee weken voor de ploegentijdrit hadden de renners dus al in vergelijkbare omstandigheden moeten trainen om optimaal voorbereid te zijn.

Geheel begrijpelijk zeggen ploegen en nationale federaties daarop: ja, hallo, dat gaan we mooi niet doen. Weet je hoeveel geld dat kost?” Daar hebben de ploegen zeker een punt. Er zijn genoeg federaties en ploegen die het al moeilijk genoeg hebben om een afvaardiging naar Doha te sturen. En de renners het zelf laten ophoesten lijkt mij ook geen haalbare optie. Daarmee kan dit plan ook linea recta de prullenbak in. Of toch niet?

De organisatie zou iedereen twee weken alvorens het evenement begint naar het land (of een gebied met vergelijkbare omstandigheden) kunnen halen om er alvast te wennen aan het klimaat. Er is immers toch zo’n gigantische hoeveelheid geld in Qatar? Kan een of andere rijke oliesjeik niet wat regelen? En al die hotels daar in Doha, die zullen toch ook niet allemaal vol zitten? Dan moet zoiets toch te doen zijn?

We hebben het immers wel over één van de belangrijkste wedstrijden op de wielerkalender. Heel de wereld kijkt een week aandachtig naar fietsers die om het hardst rijden. Leiden zulke incidenten, die met een klein beetje meer budget wel te voorkomen zijn, niet af van de boodschap die Doha wil uitdragen (namelijk: kom bij ons geld uitgeven want wij zijn geweldig)? Mensen kunnen ongetwijfeld meer van de pracht en praal van Doha genieten als ze niet om de zoveel tijd kotsende en flauwvallende renners te zien krijgen.

Het organiserend comité lijkt intussen wel iets met de kritiek te doen. Zo zijn er volgens de NOS meer ambulances is er ook meer water en ijs beschikbaar. En deze week kunnen er dus eventueel ook wedstrijden worden ingekort vanwege de weersomstandigheden. Maar verder? Nay. Rijden zullen ze, die fietsers. In Qatarese hitte. Ze willen toch zonodig wereldkampioen worden? Nou, hup, fietsen dan voor je regenboogtrui. Houd wielrenners een worst voor en ze zullen er als bezetenen voor strijden. Zo was het vroeger en zo zal het vermoedelijk altijd blijven.

Ook op de individuele tijdrit en de wegrit zullen we ongetwijfeld weer renners zien die behoorlijk de weg kwijt zijn door de hitte. Dit wereldkampioenschap wielrennen is volgens mij een schoolvoorbeeld van het spreekwoord ‘bezint eer ge begint’. Als de UCI even wat meer had nagedacht voor ze voor Qatar kozen was er wellicht een stuk minder ellende geweest. Maar uiteindelijk geldt ook: ‘wie betaalt, bepaalt’. Beide spreekwoorden kunnen we tijdens dit wereldkampioenschap niet los van elkaar zien.

Over de tijdrit

Omdat het hele feest zeer waarschijnlijk toch wel doorgang zal vinden is het nu hoog tijd om te praten over de tijdrit bij de elite vrouwen.

Het parcours ziet er van bovenaf als volgt uit.

Twee rondjes zorgen voor een tijdrit van net geen 29 kilometer. Pittig gezien de vele rotondes en bochten. Het zijn zeker factoren die meespelen naast de temperaturen. Zeker is dat we een nieuwe wereldkampioene gaan krijgen. Nu nog regerend kampioene Linda Villumsen doet namelijk niet mee.

De Nederlandse armada

Ook zeker is dat de Nederlandse selectie uitzonderlijk sterk is. Het zou best eens kunnen zijn dat de organisatie drie Nederlandse vlaggen uit de kast moet halen bij de medailleceremonie. Ellen van Dijk, Annemiek van Vleuten en Anna van der Breggen kunnen namelijk allemaal winnen.

Van Dijk werd in Firenze al eens wereldkampioene tijdrijden. En recentelijk werd de hardrijder uit Harmelen Europees kampioene op deze discipline. Het rondje van Doha laat zich echter niet vergelijken met dat van Firenze en Plumelec. Van Dijk is – volgens mijn bescheiden mening – meer gebaat bij een parcours met grote rechte stukken waar ze de gashendel helemaal open kan draaien. Desondanks zou ik zeker niet van mijn stoel vallen mocht Van Dijk ‘m toch pakken.

Annemiek van Vleuten is ook een gigantisch goede tijdrijder afkomstig van Nederlandse bodem. Ze kan geweldige prologen rijden, wat op dit parcours een voordeel kan zijn, maar ze is ook ‘gewoon’ Neerlands beste op de lange tijdrit. Daarnaast heeft ze een behoorlijke voorbereiding achter de rug met uitstapjes naar onder meer Sicilië en Oman. Onderstaande tweet zegt volgens mij genoeg over haar ambities en kansen.

En natuurlijk is er het Rio-verhaal dat zonder twijfel door alles en iedereen zal worden aangehaald in de hunkering naar een mooi verhaal. Maar ze lijkt zelf wel een klein beetje klaar met dat verhaal. De afgelopen periode stond voor haar in het teken van deze tijdrit. En we weten intussen allemaal wat ze kan als zij zich ergens op toelegt.

Anna Van der Breggen begint in Doha als vice-wereldkampioen aan haar rit tegen de klok. In Richmond kwam ze vorig jaar welgeteld twee seconden en 54 honderdsten tekort om Linda Villumsen te verslaan. Na de bronzen medaille tijdens de Olympische Spelen in Rio de Janeiro volgde er een paar weken geleden een zilveren plak op de tijdrit tijdens de Europese kampioenschappen wielrennen op de weg in het Franse Plumelec. Om maar te zeggen: Anna van der Breggen gaat best lekker in de tijdritten.

En verder…

Dat kunnen we ook zeggen van Katrin Garfoot. Exact een maand geleden won de Australische de Chrono Champenois voor Olga Zabelinskaya (uiteraard ook opschrijven) en Van Dijk. Dan kun je er wel wat van. Lisa Brennauer zag er erg sterk uit tijdens de ploegentijdrit, maar in de individuele tijdritten loopt het dit jaar allemaal wat minder voor de wereldkampioene van 2014.

Een favorietenlijstje? Kijkt u eens.

*****
Annemiek van Vleuten
****
Ellen van Dijk, Katrin Garfoot
***
Lisa Brennauer, Anna van der Breggen, Olga Zabelinskaya
**
Alena Amialiusik, Ann-Sophie Duyck, Trixi Worrack, Amber Neben
*
Carmen Small, Emilia Fahlin

Vrouwenweek: WK ploegentijdrit

De laatste weken gaat het eigenlijk alleen nog maar over het WK wielrennen. Toegegeven, er was nog een hele fraaie ronde van Lombardije tussendoor en ook elders in de wereld wordt er nog flink gekoerst, maar het wereldkampioenschap is de definitieve afsluiter van ‘ons’ wielerseizoen. Merci et au revoir.

Intussen weten we ongetwijfeld allemaal dat BMC, Etixx – Quick Step, Movistar en meer teams bij de mannen een gooi doen naar de wereldtitel. Maar welke vrouwenploegen hebben de grootste kans om met de regenboogtrui aan de haal te gaan? En, zeg eens, heeft u daarnaast ook een goed idee wie er de grootste pretendenten zijn de weg- en tijdrit?

Grote kans dat uw antwoord iets is in de trant van “eh…”, “poe…” of “pas”. En dat is helemaal niet erg. Want ik praat u graag een beetje bij over wielrennende vrouwen. Zo ben ik. En daarom is het deze week ‘vrouwenweek’ op TimFietst. Van zowel de ploegentijdrit, de individuele tijdrit als de wegrit bij de elite vrouwen krijgt u een uitgebreide voorbeschouwing.

Historie

Tijdens het wereldkampioenschap van 2012 werd voor het eerst uitgepakt met de ploegentijdrit voor merkenteams. Opvallend: er was slechts één team steeds de beste. Want, hoewel het team vorig jaar van sponsor veranderde, bleven de rensters grotendeels gelijk. Velocio – SRAM is de facto een voortzetting van Specialized Lululemon. En ook dit jaar komen we de ploeg weer tegen.

Jaar Waar Goud Zilver Brons
2012 Nederland – Limburg – 34 km Team Specialized – Lululemon (DUI) Orica – Ais (AUS) AA Drink (NED)
2013 Italië – Toscana – 42.79 km Team Specialized – Lululemon (DUI) RABO Women Cycling Team (NED) Orica – Ais (AUS)
2014 Spanje – Ponferrada – 36.15 km Team Specialized – Lululemon (DUI) Orica – Ais (AUS) Astana – BePink (ITA)
2015 United States  – Richmond – 38.6 km Velocio – SRAM (GER) Boels – Dolman Cycling Team (NED) RABO Women Cycling Team (NED)

De medaillespiegel is voor de hoogste baas van de Nederlandse sport heilig. Dus om ene Maurits Hendriks een plezier te doen nu een overzicht van de medailleoogst per land.

Land Goud Zilver Brons Totaal
Nederland 0 2 2 4
Australië 0 2 1 3
Duitsland 2 0 0 2
USA 2 0 0 2
Italië 0 0 1 1

Top één op de medaillespiegel als we kijken naar het totaal aantal behaalde medailles! Wow! En ‘we’ staan op een derde plaats als we eerst kijken naar het aantal gouden, dan naar het aantal zilveren om af te sluiten met bronzen plakken.

Kleine kanttekening hierbij is wel dat ik voor deze medaillespiegel gebruik maak van de licenties van de teams. Het ene jaar is Specialized – Lululemon nog een Duits team, het andere jaar rijden ze ineens op een Amerikaanse licentie. Dus deze medaillespiegel zegt nu ook weer niet alles. Maar vertel dat ‘Maupie’ maar niet.

Parcours

De meningen over het wereldkampioenschap in Qatar lopen flink uiteen. Brian Cookson noemt het een mooie ontwikkeling voor het wielrennen. Weer anderen noemen het WK een regelrechte schande; waarom moet dat nu weer in een zandbak? En kan dat parcours niet eens wat interessanter? Ik vermoed dat we er nooit uit gaan komen. Heeft ook geen zin meer, want het gebeuren gaat toch wel door. We kunnen onze energie met andere woorden beter besteden. Laten we dan maar snel naar het parcours gaan kijken.

9thteam-time-trial-women-and-men-1
© http://www.dohacycling2016.com

De afdeling ‘hoogteprofielen’ heeft overigens, zoals u ziet, even vrijaf gekregen. De reden is vrij simpel. Qatar is behoorlijk vlak, op een reeks zandduinen en de hoogbouw na.

Er wordt even boven Lusail gestart, bij het van de Moto GP bekende circuit. In de daaropvolgende kilometers is er tijd voor sightseeing met de passage langs de Lusail Sports Arena en de Lusail Shooting Range.

Aan het einde van de bochtensectie gaat het linea recta naar Doha. De voortjakkerende rensters passeren Lusail: een stad waar hard gewerkt wordt. Het moet een thuishaven worden voor bijna een half miljoen mensen. Voor de rest voldoet het wat mij betreft aan alle clichés van een stad in Qatar: jachthavens, golfbaantje, hoge torens en dure winkels. De dure auto’s en rijke mensen komen vanzelf. En ik moet zeggen: als het allemaal zo wordt zoals ze op de website beloven wordt het zeker een indrukwekkende stad.

O, over een aantal jaren is de stad het decor voor de finale van het wereldkampioenschap voetbal. De ploegentijdrit is dus een mooie kennismaking met Lusail. Over een paar jaar herken je het gegarandeerd niet meer, maar toch. Jij kan in 2022 mooi indruk maken met het feit dat je deze stad nog kent van het wereldkampioenschap wielrennen.

Eenmaal in Doha wordt er koers gezet richting “The Pearl”, het absolute centrum van een week strijden om twaalf regenboogtruien. Als mijn informatie correct is is dit het eerste wereldkampioenschap wegwielrennen dat haar apotheose kent op een artificieel eiland. Op dit eiland is het lastig om een rechte weg te vinden. Toch zullen de teams er vermoedelijk wel lekker door kunnen rijden, al moeten er wel een flink aantal rotondes worden genomen.

Favorieten

Acht ploegen hebben zin in deze ploegentijdrit. Weinig? Ja. Vorig jaar waren er immers nog 13 teams. Maar de trip naar Qatar is duur. Niet alle ploegen kunnen dat zomaar even ophoesten. Maar je zou ook kunnen zeggen dat er wordt gefocust op kwaliteit in plaats van kwantiteit. Want de teams die starten zijn goed.

Het is eenvoudig om Canyon – SRAM ook nu weer tot grote favoriet te bestempelen. Ze hebben er zeker het team voor om weer te winnen. Vier van de zes dames zaten ook vorig jaar in de winnende formatie. En als we onderstaande video mogen geloven zijn ze ook echte liefhebbers van de discipline.

Maar het is zeker nog niet zomaar binnen. Sterker nog: ik tip Canyon – SRAM niet als de grootste favoriet. Nee, die rol is wat mij betreft weggelegd voor Boels – Dolmans. Vorig jaar kwamen ze zes tellen tekort voor de wereldtitel, maar dit jaar moet het eigenlijk gewoon gaan lukken. 2016 is immers het jaar van Boels – Dolmans. Drie ploegentijdritten werden gewonnen, waaronder die in Vårgårda. Tijdens deze Zweedse World Tour wedstrijd vernederde de ploeg de concurrentie. Nummer twee, Cervelo – Bigla, volgde pas op 37 tikken.

Er zitten ook alleen maar echte hardrijders in de selectie. Chantal Blaak, Karol-Ann Canuel, Elizabeth Armitstead Deignan, Christine Majerus, Evelyn Stevens en Ellen van Dijk. Zes vrouwen die allemaal in de rondte kunnen rijden alsof ze een brommer hebben ingeslikt. Ik durf er best een tientje op te zetten dat Boels – Dolmans gaat winnen.

En, Tim, zijn er verder nog kanshebbers? Is het überhaupt nog mogelijk om over andere kanshebbers te spreken na het zien van zo’n sterrenensemble? Ja. In een ploegentijdrit wint zeker niet altijd de sterkste formatie. Alles draait om optimale samenwerking. Daarnaast ligt gevaar ook altijd op de loer. Als je als ploeg tegen het asfalt lazert, tja, dan gaat het ‘m niet worden.

Rabo – Liv is zo’n ploeg die zomaar voor een verrassing kan zorgen. Dat Anna van der Breggen afgrijselijk hard kan fietsen weet ik al een tijdje. Maar je kunt Roxane Knetemann, Moniek Tenniglo, Shara Gillow Katarzyna Niewiadoma en Anouska Koster ook best om een boodschap sturen. Zeker in de gaten houden.

En misschien doet Twenty16 – Ridebiker nog wel gekke dingen. Tijdens de Tour of California wonnen zij immers ook de ploegentijdrit. Kristin Armstrong en Chloe Dygert wonnen respectievelijk goud en zilver op de spelen, dus fietsen kunnen ze.

En wat te denken van Cervelo – Bigla? Nee, winnen zullen ze vermoedelijk niet. Maar je wordt niet zomaar tweede in de Zweedse ploegentijdrit. Dan moet je toch een houtje kunnen rijden. Toch ook niet uitvlakken.

In mijn glazen bol zag ik zojuist het volgende favorietenlijstje.

*****
Boels – Dolmans
****
Canyon – SRAM, Rabo – Liv
***
Cervelo – Bigla, Twenty16 – Bikerider
**
BePink, BTC City Ljubljana
*
Hitec Products

Komt dat zien

De ploegentijdrit wordt onder meer uitgezonden bij de NOS, Sporza.

Weer even over die wielertenues

Instagram is zoals alle sociale media een wirwar van verhalen die door elkaar heen lopen. Het ene moment laat een zestienjarige jongedame trots een nieuwe handtas zien, één foto verder probeert een bedrijf je over te halen om hun spullen te kopen. Uiteraard wordt dit weer gevolgd door een cliché travelblogger / dieetgoeroe / online influencer die raar poseert voor een willekeurige hoop stenen.

“Weer even over die wielertenues” verder lezen

Tien suggesties voor meer wielrennen op de Olympische Spelen

De Olympische Spelen zijn klaar. En het was uiteraard weer fantastisch. Sport heeft andermaal bewezen de belangrijkste (en leukste) bijzaak ter wereld te zijn. Toch zijn er ook altijd weer een hoop opmerkelijke zaken aan het grootste sportfeest ter wereld. Nu kan ik het gaan hebben over het condoomgebruik in het Olympisch dorp of de discussie of zo’n sportevenement wel in Brazilië plaats had moeten vinden. Maar u voelt ‘m waarschijnlijk al aankomen: dat ga ik niet doen. Ook dit stuk gaat over wielrennen, zoals u gewend bent. Maar om het over Olympisch wielrennen te gaan hebben moet ik eerst even kort praten over zwemmen.

“Tien suggesties voor meer wielrennen op de Olympische Spelen” verder lezen

In het wiel van Anna

De herfst van 2011. Het is aangenaam weer, dus ik besluit mijn racefiets weer eens uit te laten. Op mijn intussen verkochte Koga – Miyata Gran Lux rijd ik een rondje. Nee, echt geweldig is mijn snelheid niet. Toch ben ik ook niet de traagste. Ik passeer een stuk of zes andere toerfietsers op mijn rondje van een kilometer of vijfendertig, veertig. Het gaat niet onaardig, durf ik te zeggen. In de verte zie ik een ander op een racefiets rijden. Stukje bij beetje wordt de gestalte voor me iets groter. Die kan ik hebben. Maar dan raast er ineens een wervelwind langs. Ik schrik er gewoon van.

“In het wiel van Anna” verder lezen

Een dagje commentaar geven

“Maar wat doe je nu eigenlijk tijdens zo’n dag?” Het is een vraag die ik regelmatig krijg als ik weer eens iets te enthousiast begin over datgene wat ik het liefst doe: commentaar geven bij (wieler)wedstrijden. Afgelopen zaterdag stonden er voor mij twee sportevenementen achter elkaar er op het programma: de afsluitende marathons op het EK inline-skaten en het Spektakel van Steenwijk. Een mooie gelegenheid om eens een inkijkje te geven in mijn dag.

“Een dagje commentaar geven” verder lezen

Experiment: Tourpoule met krap budget

Afgelopen maand hebben veel mensen dankzij de beruchte Tourpoule weer mooie tijden beleefd rond het koffiezetapparaat op kantoor, op familiefeestjes, in whatsappgroepen en in het café. Zelf deed ik voor het eerst mee aan zo’n hele grote online Tourpoule. Mijn eerdere ervaringen met Tourpoules waren gewone, ouderwetse huis-tuin-en-keuken-tourpoules en het fabuleuze Rondemaestro van vriend Loek. Niks mis mee natuurlijk, maar je doet niet echt mee in de moderne maatschappij als je je niet met een grote Tourpoule meedoet.

“Experiment: Tourpoule met krap budget” verder lezen

De lange, hobbelige weg naar Parijs

Als ik zeg: “Alpen in de tour”, waar denkt u dan aan? Galibier? Alpe d’Huez, Madeleine, Izoard en La Plagne? Helemaal goed. Maar wat als ik u vertel dat de Tour helemaal niet op deze befaamde bergpassen komt dit jaar? U leest het goed: de Tour verlaat de gebaande paden. Tenminste, zo voelt het toch een beetje. En dat vind ik best wel eens fijn.

“De lange, hobbelige weg naar Parijs” verder lezen

De Pyreneeën; drie dagen hels klimwerk

Tot zover de inleidende beschietingen. Vanaf vandaag gaat het drie dagen flink de lucht in. De Pyreneeën vormen het decor van een belangrijk weekendje klimmen. De zware bergen hebben nog nooit gelogen, en ook nu beloven ze weer voor een prachtig slagveld te zorgen. Vergeet die EK-finale, in de Pyreneeën moet je wezen voor echt mooie sport. Het is daarom ook tijd voor een uitgebreide vooruitblik op dit geweldige weekend.

“De Pyreneeën; drie dagen hels klimwerk” verder lezen