Aviva Women’s Tour: de wraak van Lizzie?

Vandaag begint één van de belangrijkste wedstrijden van het jaar voor fietsende vrouwen. De derde editie van de Aviva Women’s Tour belooft ook dit jaar weer een koers vol spektakel te worden. Als fan van alle soorten wielrennen, kan ik hier best naar uitkijken.

De Aviva Women’s Tour is een wedstrijd die loopt door Groot-Brittannië. Prachtig land, maar het is nog niet al te lang in de ban van het wegwielrennen. Maar grote kampioenen als Mark Cavendish, Bradley Wiggins en Elizabeth Armitstead hebben de interesse hard aangewakkerd. Tel daar de start van de Tour de France in het fraaie Yorkshire bij op een paar jaar geleden en je weet genoeg: het wielrennen wint aan populariteit in het Verenigd Koninkrijk, hoe Top Gear het ook probeert.

De Aviva Women’s Tour is één van die wedstrijden die ontstaan zijn dankzij het grote succes van het Britse wielrennen. En de eerste twee edities van de rittenkoers bleken een groot succes te zijn. Enkele volksstammen liepen uit om de wedstrijd te zien passeren. Het is misschien wel het grootste jaarlijkse fietsevenement, al moeten we de Tour of Britain, de Prudential RideLondon Classic en de World Naked Bike Ride London ook niet onderschatten.

Voorgaande winnaars van deze rittenkoers zijn Marianne Vos en Lisa Brennauer. Zelfs niet-kenners weten: dat zijn serieuze namen op een erelijst. Dat moet wel een beste koers zijn. En dat klopt. Maar misschien had de rittenkoers vorig jaar in plaats van de Duitse Brennauer naar Lizzie Armitstead moeten gaan. De sterke Britse verkeerde in topvorm en won de eerste etappe. Maar vlak na de finish (zegge twintig meter) gebeurde dit.

Boem. Einde Women’s Tour. Einde droom om de ronde van eigen land te winnen. Zo hard kan het gaan. Het leverde de unieke situatie op dat de leider de volgende dag niet van start kon gaan. Dankjewel zei Lisa Brennauer vervolgens. Zij ging er met de eindwinst vandoor.

Over naar de editie van dit jaar.

Etappe 1: Southwold – Norwich

De rit is relatief vlak. Voor menigeen heten dit soort ritten een ABC’tje te zijn: we gaan sprinten. Maar ik zeg u wel dit: het gaat geen gewone sprint worden.

Waarom?

Als ik denk aan aan wielerkoersen in Engeland, komt mijn geheugen met dit op de proppen: er zijn soms redelijk bizarre laatste kilometers. Kijkt u bijvoorbeeld maar eens naar dit filmpje. We schrijven de Tour of Britain van 2011. Ik zeg: kijk de laatste kilometer en oordeel zelf.

Zo buitengewoon wordt het in deze rit gelukkig niet. Maar het is wel zaak om bij de les te blijven. Want in de laatste kilometer wachten iets van zeven bochten. Vanaf de laatste bocht is het nog maar een goeie honderd meter naar de streep. Wil je hier winnen, dan zul je heel goed van voren moeten zitten. En juichen doe je maar na de bocht die er direct na de finish wacht.

Etappe 2: Atherstone – Stratford-Upon-Avon

Twee typisch Engelse stadjes vormen de start en finish van de tweede rit. En ja, Stratford-Upon-Avon heeft inderdaad iets met Shakespeare te maken.

De rit is een heel stuk lastiger. Een sprint met een kleine groep? Waarschijnlijk. Een sprint met een iets grotere groep? Kan ook prima.

Ook nu moet weer gezegd dat de laatste kilometer niet eenvoudig is. Het loopt lichtjes bergop en het is niet al te breed. Veel plaatsen goedmaken zal er dus vermoedelijk niet in zitten. De winnaars zitten al een tijdje van voren. De inspanning moet precies getimed worden.

Etappe 3: Ashbourne – Chesterfield

En het wordt nog maar weer eens wat lastiger. Het gaat de hele dag op en af. Wel is de rit een stuk korter. Maar dat maakt het misschien alleen nog maar explosiever. Kortom: het lijkt mij een mooie speeltuin voor Lizzie Armitstead en consorten.

Etappe 4: Nottingham – Stoke-On-Trent

Zeker niet eenvoudig. ‘Als het golft, dan golft het goed’, zou De Dijk over de finale van deze rit kunnen zeggen. Dit werk is Armitstead natuurlijk op het ranke lijf geschreven.

Etappe 5: Northampton – Kettering

In de slotrit wordt het allemaal weer iets minder moeilijk. De weg naar finishplaats Kettering golft wel, en dat doet ook echt wel pijn, maar vergeleken bij het eerdere werk is het allemaal een stuk minder moeilijk. Toch dient ook deze rit zeker niet onderschat te worden.

Conclusie: de Women’s Tour lijkt een stuk zwaarder te worden dan afgelopen jaar. Meer klimwerk en ook flink langere etappes.

Nu we dit weten is natuurlijk de vraag: op wie moeten we gaan letten?

Marianne Vos lijkt weer per wedstrijd beter te worden. De Brabantse weet weer wat winnen is. En de technische finales in Engeland zijn uitermate geschikt voor haar. Maar is dat ook genoeg om de eindwinst mee naar huis te nemen? Het is de vraag of ze dat niveau al vijf dagen vast kan houden. Gelukkig heeft haar ploeg Rabo – Liv dan altijd nog ene Anna van der Breggen achter de hand. Daar kun je de oorlog wel mee in.

Er is natuurlijk meer in de vrouwenwielrennerij dan alleen de Nederlanders. Elisa Longo Borghini verkeert ook in een prima vorm, dus haar moeten we zeker meenemen in de favorietenlijst. De sprint lijkt niet haar sterkste wapen, maar ze kan wel een flink houtje koersen. Dat gaat natuurlijk eveneens op voor Emma Johansson. De Zweedse zou het meer dan verdienen om zo’n wedstrijd op haar naam te schrijven. Een zwaardere ronde kan zij prima aan. En ook Jolien d’Hoore (eveneens Wiggle – Honda) is niet te onderschatten. De Belgische lijkt elk jaar sterker te worden, en wie weet maakt haar dat juist wel geschikt om hier goed mee te gaan. Ze kan haar vlijmscherpe sprint aanspreken om mee te doen in het spel der bonificatiesecondes. Interessante deelneemster.

Maar dé vrouw van het seizoen is natuurlijk Lizzie Armitstead. Ze wint de ene grote koers na de andere. En het moet nu, na twee mislukte edities, toch eindelijk eens gaan gebeuren in de ronde van eigen land. En, het moet gezegd, het is haar gegund.

Om af te sluiten: een voorzichtige favorietenpiramide.

*****
Elizabeth Armitstead
****
Elisa Longo Borghini, Emma Johansson
***
Marianne Vos, Lisa Brennauer, Anna van der Breggen
**
Ashleigh Moolman – Pasio, Jolien D’Hoore, Christine Majerus
*
Chantal Blaak, Alena Amialiusik, Hannah Barnes, Leah Kirchmann, Lotta Lepistö, Rossella Ratto, Emma Pooley, Amanda Spratt, Marta Bastianelli

Bron profielen: Procyclingstats.com.

Auteur: Tim de Vries

Schrijft. Praat in microfoons. Fietst. Geniet. Doet verder nog allerlei andere dingen. Heeft zelfs meningen. Het is me allemaal wat.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *