Een dagje commentaar geven

“Maar wat doe je nu eigenlijk tijdens zo’n dag?” Het is een vraag die ik regelmatig krijg als ik weer eens iets te enthousiast begin over datgene wat ik het liefst doe: commentaar geven bij (wieler)wedstrijden. Afgelopen zaterdag stonden er voor mij twee sportevenementen achter elkaar er op het programma: de afsluitende marathons op het EK inline-skaten en het Spektakel van Steenwijk. Een mooie gelegenheid om eens een inkijkje te geven in mijn dag.

De dag begint al mooi op tijd. Het is half zeven als mijn wekker gaat. En dat op een zaterdag. Maar vandaag heb ik daar echt geen enkel probleem mee. Je kunt mij midden in de nacht wakker maken voor een commentaarklus (en ja, daar mag u mij gerust aan houden).

Nog vijfenhalf uur voor om twaalf uur de tien uur lange radio-uitzending begint. Ik knal twee broodjes met kaas naar binnen en zet koers richting de printer, waar mijn minutieuze voorbereiding in A4-formaat al op mij ligt te wachten. Tot een uur of half twee vannacht heb ik me verdiept in zoveel mogelijk deelnemers aan de diverse wedstrijd. Alle gegevens komen uit een zeer geheime, zorgvuldig opgebouwde database.

Ook pak ik een paar doorzichtige plastic hoesjes, waar ik de papieren in stop. Er is immers niks erger dan een gedegen voorbereiding die niet meer te lezen is omdat de inkt door de regen is uitgesmeerd.

De opbouw

Hierna stap ik de fiets op en rij ik in degelijk tempo richting de studio van RTV SLOS, waar de werkdag echt begint. De eerste opdracht is het aan het parcours neerzetten van de locatiewagen, in dit geval een uit de kluiten gewassen caravan. Dit kunstje is de basis van de uitzending.

De commentaarpositie staat op een vluchtheuvel, zo'n zes meter en zeventig centimeter na de finish.
De commentaarpositie staat op een vluchtheuvel, zo’n zes meter en zeventig centimeter na de finish. Ideaal.

Alle bekabeling wordt aangesloten en het signaal wordt getest. Het blijkt allemaal te werken. Een blijde vaststelling. Over alle haspels wordt een stuk plastic getrokken om narigheden met de voorspelde regen te vermijden.

Een dag sportcommentator 2

De volgende taak is het ophalen van de accreditatie. Dit kan een paar honderd meter verderop in sporthal De Waterwyck, dat tijdens de laatste dag van het EK inline-skaten van 2016 dienst doet als perscentrum. Eenmaal daar blijkt dat de aardige mevrouw van de organisatie nog niet aanwezig is. Met andere woorden: het is tijd voor koffie en wat keuvelen over de dag die komen gaat. Ondertussen word ik nog gebeld voor een promotioneel praatje tijdens Kopwijzer, het informatieve zaterdagochtendprogramma van RTV SLOS. Hoort er allemaal bij.

Een dag sportcommentator 3
Verrassend goede koffie. Dat mag ook worden gezegd.

Met de felbegeerde accreditaties op zak zetten we weer koers richting het parcours. Daar zijn eigenlijk nog maar twee dingen te doen voor de uitzending begint: een toiletbezoek (hier heb ik geen foto’s van; dat vindt u niet erg toch?) en het met markers arceren van vermoedelijke toekomstige hoofdrolspelers op diverse startlijsten. Vooral dat laatste klusje is van groot belang. Goed gebruik van markers kan het becommentariëren van wielerwedstrijden stukken eenvoudiger maken, zo leert mijn ervaring.

Een dag sportcommentator 4
Ik ben persoonlijk een liefhebber van roze en groen.

Normaal gesproken zou ik ook nog een verkenning van het parcours doen, maar in het geval van deze wedstrijd is dat niet echt nodig, daar ik gemiddeld twee keer per week wel over het parcours rijd. Het voordeel van een wedstrijd dicht bij huis.

De uitzending

De Grote Kerk van Steenwijk slaat er vrolijk op los terwijl ik de openingstune hoor op mijn koptelefoon. We gaan beginnen! Tijdens het eerste half uur van de uitzending wordt er nog niet gekoerst en dus is er alle ruimte om eens goed voor te beschouwen. Dat doen we onder andere met Arjan Smit, voormalig inline-skater en nu werkzaam bij de KNSB. Hij won daarnaast vijf keer op het golvende parcours in Steenwijk. Dus de mening van Arjan Smit is er één die telt. Hij noemt het rondje ‘een echte klassieker, waar het peloton altijd weer naar uitkijkt.’

Zodra de eerste wedstrijd van de dag losbarst is het eigenlijk steeds hetzelfde stramien; plaatje, praatje, plaatje, praatje. Het grootste deel van de tijd wordt gevuld met het becommentariëren van de wedstrijden. Zo nu en dan is er eens een interview voor de afwisseling. Vanaf de vip-tribune aan de overkant zwaaien van tijd tot tijd verschillende bekenden. Uiteraard zwaai ik terug. Het is uitermate prettig werken in de verrassend felle zon. Tijd om te balen over het feit dat ik me niet heb ingesmeerd en misschien wel licht ga verbranden heb ik niet.

Als Gary Hekman aan het einde van de middag als winnaar van de wedstrijd bij de mannen is gehuldigd zit het Europees Kampioenschap inline-skaten er op. De reclamespandoeken worden omgewisseld door de vrijwilligers, er wordt een andere speaker ingevlogen en de reclamekaravaan doet haar rondjes over het parcours. Ondertussen gaat de uitzending nog altijd gewoon door. Er is alleen even een korte eetpauze, waarin ik een setje goudgele kameraden naar binnen weet te werken. Soms mag dat.

Een dag sportcommentator 6
Geheimpje: meestal eet ik zeer weinig tijdens een uitzending. Ik ben scherper als ik hongerig ben. Maar tijdens een uitzending van tien uur moet je echt tussendoor eens eten.

Aapjes kijken

Als uiteindelijk de meeste wielrenners het rondje aan het verkennen zijn gaat het eigenlijk in één ruk door tot de klok van tien uur met het verslag van het Spektakel van Steenwijk. Ja, goed, soms is er nieuws en een stukje muziek tussendoor, maar dat is het dan ook. Voor de rest is het praten, praten en nog eens praten. Even de finish doen en dan direct de koers nabeschouwen.

Ondertussen moet ik natuurlijk weer even zwaaien naar wat bekenden die her en der langs het parcours verschijnen. Een enkeling kijkt vanaf het vip-gedeelte gefascineerd naar mij. Waarom? Ze zien me praten, maar ze horen me niet. Een aparte gewaarwording voor sommigen, zo is mij later ter ore gekomen. Het heeft iets weg van aapjes kijken.

Naast praten, interviewen, zwaaien, analyseren en commentaar geven heb ik tijdens de uitzending trouwens nog een hele belangrijke taak: kabels ontwarren.

Een dag sportcommentator 7
Kabels slaan altijd op onverwachte momenten toe…

In de finale van de wielerwedstrijd hebben vele fotografen, cameramensen en andere hotemetoten zich voor de commentaarpositie verzameld. Prima natuurlijk, maar ze belemmeren wel mijn zicht op de laatste honderd meter. Gelukkig is enige vindingrijkheid mij ook niet vreemd. De finale versla ik dan ook vanaf het opstapje dat bij de caravan hoort. Ik kan keurig over alle hoofden kijken en zie Albert Timmer de maat nemen van Stef Clement op de gevreesde ‘Klim van Steenwijk’.

Een dag sportcommentator 8

Als we om tien minuten voor tien uur zo’n beetje alle prominente figuren hebben gehad sluiten we de uitzending keurig af. “Tot ziens.” Dat was het dan. Opeens voel ik dat m’n benen lichtelijk vermoeid zijn en dat mijn maag wel wat vulling kan gebruiken.

Na de uitzending

What goes up, most come down. Stealers Wheel zong het al. Wat ooit gebouwd wordt, wordt dus ook ooit weer afgebroken. Dat geldt ook voor de commentaarpositie. Terwijl de belangrijke mensen aan de overkant van de weg nog maar een glaasje nemen, wordt alles in rap tempo opgeruimd.

Bij het opbreken horen zulke activiteiten.
Bij het opbreken horen zulke activiteiten.

Rond een uur of kwart voor elf staat de caravan weer op zijn vertrouwde plek bij de studio. Alles geregeld. Bedankt en op naar de volgende. Hierna besloten ondergetekende en vriend/cameraman/collega Joey dat het de hoogste tijd was voor een etentje bij een etablissement dat velen kennen als het restaurant met een markante ‘M’ in het logo. Een prima afsluiter.

En ja, ik werd ook door een hoop mensen op de gevoelige plaat vastgelegd. Dat krijg je natuurlijk op zulke evenementen. Een klein overzicht.

Uiteraard werd mijn hoofd nog even op de Facebookpagina van de omroep geplaatst.

© RTV SLOS
In gesprek met Gerard, die de tien uur ook vol maakte. © RTV SLOS

Arend van de Belt zag mij praten met Albert Timmer, de gelukkige winnaar van het criterium.

Natuurlijk zag Dirk Brans mij ook praten met deze uiterst sympathieke coureur van Giant – Alpecin.

Albert Timmer Tim de Vries RTV SLOS
Na Gary Hekman is Albert Timmer de tweede man uit Gramsbergen die wint die dag.
©Wim Echten
© Wim Echten vond mij eerder die dag blijkbaar ook het fotograferen waard.

En, tot slot, deze fraaie plaat werd gemaakt door Rob de Lang van DeLaVrie Media.

©DeLaVrie Media
© DeLaVrie Media

Conclusie

Zoals je hebt kunnen zien is commentaar geven niet enkel even een beetje in een microfoon praten. Er komt een hele voorbereiding bij kijken. En die voorbereiding is essentieel om tot een goede uitzending te komen.

Ook uitermate belangrijk voor een goede uitzending is een goed team. En met Gerard, Herman, Egbert, Marnix, Joey, Bert en Dirk (zeer gewaardeerde collega’s met ieder hun eigen taak) in steun zat dat wel goed. Een geweldige samenwerking.

Het was een zeer geslaagde dag, wat mij betreft. Ik hoorde in de dagen die volgden een heel aantal enthousiaste reacties van luisteraars. Dat stemt me uiteraard vrolijk. Toch heb ik ook weer een aantal verbeterpuntjes gevonden toen ik mezelf terug luisterde. Daar kan weer aan gewerkt worden.

Ook commentaar geven draait ommarginal gains‘.

Auteur: Tim de Vries

Schrijft. Praat in microfoons. Fietst. Geniet. Doet verder nog allerlei andere dingen. Heeft zelfs meningen. Het is me allemaal wat.

Eén gedachte over “Een dagje commentaar geven”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *