De mooiste koers die bijna niemand kent

Het kasteel van Kerouartz, Bretagne. De plaatselijke kasteelheer staat gespannen te wachten bij zijn kasteelpoort. Vandaag is het weer zover. Hij tuurt over zijn landgoed. Het ligt er prima bij. De bomen hangen mooi over zijn grasveld, dat prachtig is gekortwiekt. Hij ademt de lente nog eens lekker diep in. Hij heeft er zin in.

Waar je bij Bretagne meestal denkt aan wind, zee, kastelen en menhirs herbergt de fraaie regio elk jaar ook één van de mooiste wedstrijden op de wielerkalender; de Tro-Bro Léon. Nu ben ik al snel enthousiast over een wielerkoers, maar sommige wedstrijden hebben een speciaal plekje in mijn wielerhart. Daarvan zijn er heel veel best wel logisch. Dat ik de klassiekers en de grote rondes graag zie… tja, dat is hetzelfde als zeggen dat de paus katholiek is. Maar waarom ik nu houd van een lullig 1.1 koersje ergens in Bretagne?

Laat het me uitleggen. Want dit is echt de mooiste koers die bijna niemand kent. Ik kan wel zeggen dat u boft, beste lezer. Na dit stuk bent u een ingewijde in het genootschap dat de Tro-Bro Léon liefhebt. Dat kan toch haast niet anders.

Aan de erelijst kan het niet liggen. Jaan Kirsipuu, Mark Renshaw en Frédéric Guesdon zijn absoluut geen slechte namen. Maar om er nu bijkans hysterisch van te worden en er uren over te kunnen praten? Nee, hè?

En ook het hoogteprofiel is niet meteen om een gat van in de lucht te springen. Het golft een beetje, maar het golft nog niet meteen heel erg goed.

Tro Bro Leon Profiel
Foto: Tro-Bro Léon

Maar kijk eens wat beter. Wat zijn dat voor rare grijze plekken in het profiel? Ja, daar komen we toch ter zake. Die grijze stukken zijn de redenen waarom deze koers in het rijtje van wedstrijden uit de categorie “Eindbaas” komen. Nou, Tim, voor de draad ermee: wat zijn dat dan voor stukken?

Onverharde wegen.

Wegen waar je meestal bij denkt: “laat ik maar even een omweg maken”.

Van die wegen die je ook niet heel erg graag in een Volvo doet. Die moet je nu dus ineens in een wielerwedstrijd nemen. De route van de Tro-Bro Léon slingert zich door bossen en weilanden, maar ook langs de fraaie, ruige Bretonse kust. En dat inclusief dertig kilometer aan karrensporen, steenslag, grasvelden. Dat soort werk.

Het doet denken aan Parijs – Roubaix, maar die vergelijking gaat toch niet helemaal op. Kasseien liggen er immers niet op de route. Nee, wat dat betreft lijkt het meer op de Strade Bianche, waar ik al eerder over schreef. Maar deze wedstrijd is nog een heel stuk rauwer, omdat Bretagne nu eenmaal anders is dan het lieflijke Toscane.

Intussen heeft deze wedstrijd al enige navolging gegeven. De Schaal Sels liep vorig jaar enigszins uit de hand. En ook in Nederland hebben we intussen zo’n wedstrijd; de Slag om Norg. En herinner je de eerste rit in lijn van Parijs – Nice nog? Ook die is op deze koers geïnspireerd. Maar dit blijft wel de allermooiste.

Deze wedstrijd is ooit bedacht door de prettig gestoorde Jean-Paul Mellouët. Hij tekent elk jaar het parcours uit. Hij selecteert hoogstpersoonlijk de mooiste en zwaarste ribinoù voor zijn wedstrijd. Het is voor hem een pluspunt wanneer er bij één van zijn stroken gras in het midden van de weg zit. Dat zegt wel iets over de organisator.

En wist u ook dat de eerst finishende Breton na de wedstrijd een varkentje krijgt op het erepodium? Ook een ideetje uit de hoge hoed van Mellouët.

Terug naar de kasteelheer van Kerouartz. Hij heeft zijn grond speciaal voor de koers opengesteld. Hop, daar komen de renners aan over de onverharde weg. Hij is blij dat hij er nooit asfalt heeft laten leggen. Daar gaan ze de bocht om, onder de poort door. Voor de renners ligt een grotendeels groene strook, omzoomd door grote, overhangende bomen. De renners ploegen zich er een weg doorheen. In een tijdsbestek van een paar minuten wordt het prachtige gras op z’n minst geruïneerd. De chique kasteelheer lijkt er echter niet mee te zitten. Hij vindt het prachtig hoe ze laveren over zijn grond.

Benieuwd geworden naar hoe deze koers er nu echt uitziet? Ik kan het me voorstellen. Kijk eens naar deze video van Jérémy Roy. Hij reed ‘m vorig jaar en hij had een camera bij zich. Boffen wij even.

Of kijk hier alvast eens naar… Het geeft goed weer wat voor een maffe wedstrijd de Tro-Bro Léon is.

Tot slot nog speciale aandacht voor deze schitterende fotogalerij: http://cyclingtips.com/2014/04/tro-bro-leon-in-photos/. Ach, en deze ook maar: http://www.yarak.cc/trobro. En deze. En zo kun je nog uren doorgaan. Smullen geblazen.

Dus bedenk, terwijl je morgen lekker naar de Amstel Gold Race zit te kijken, dat er op France 3 vanaf 15.10 uur misschien wel een veel leukere wedstrijd wordt uitgezonden.

Auteur: Tim de Vries

Schrijft. Praat in microfoons. Fietst. Geniet. Doet verder nog allerlei andere dingen. Heeft zelfs meningen. Het is me allemaal wat.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *