Experiment: Tourpoule met krap budget

Afgelopen maand hebben veel mensen dankzij de beruchte Tourpoule weer mooie tijden beleefd rond het koffiezetapparaat op kantoor, op familiefeestjes, in whatsappgroepen en in het café. Zelf deed ik voor het eerst mee aan zo’n hele grote online Tourpoule. Mijn eerdere ervaringen met Tourpoules waren gewone, ouderwetse huis-tuin-en-keuken-tourpoules en het fabuleuze Rondemaestro van vriend Loek. Niks mis mee natuurlijk, maar je doet niet echt mee in de moderne maatschappij als je je niet met een grote Tourpoule meedoet.

De Tourpoule die ik na lang wikken en wegen uitkoos was die van Scorito. Een vrij klassiek spel dat werkt met een bepaald budget waarmee je renners in moet kopen. De prijzen van de renners variëren. Grote kampioenen als Peter Sagan en Christopher Froome kosten het maximale bedrag van vijf miljoen, maar het is budgetgewijs onmogelijk om alleen maar dure renners in je selectie op te nemen.

Per etappe selecteer je vervolgens negen renners die de punten voor je binnen moeten harken. En, als bonus: drie renners uit je grote selectie kun je het predicaat ‘kopman’ meegeven. Voor elke rit kun je een kopman aanstippen. Hij krijgt dubbele punten als hij in de prijzen rijdt.

De uitdaging

Toen ik me inschreef besloot ik mezelf een extra uitdaging te geven: de waarde van een renner in mijn team mocht maximaal €750.000 zijn. Als je bedenkt dat Dylan Groenewegen al €1.000.000 kost weet je dat dat geen eenvoudige opdracht is. Toch werden er een aantal goede renners echt voor een prikkie in de markt gezet, hetgeen ik verbazingwekkend vond. Nadat ik me een klein beetje had verdiept in de puntentelling diende ik met een voldaan gevoel mijn selectie in.

Ik achtte mijn team in staat tot het winnen van zo’n twee etappes, terwijl ploeggenoten van die renners voor vele ritzeges en eventueel een eerste plek in het algemeen klassement zouden kunnen gaan. Ook zou ik het zeker mogelijk achten dat mijn renners of ploeggenoten hiervan mee zouden kunnen doen in een nevenklassement.

De selectie

Ik had van tevoren niet gedacht dat Cummings (hij won een jaar eerder immers al een Tourrit en dit was hij jaar ook al op dreef) en Izagirre (tweede in de ronde van Zwitserland) binnen mijn budget zouden vallen. Een prettige meevaller. Sowieso viel het me mee wat voor renners ik voor minder dan een miljoen aan mijn selectie kon toevoegen.

€500.000: Daniel McLay, Sondre Holst Enger, Petr Vakoc, Lawson Craddock, Geoffrey Soupe, Alexis Gougeard, Reto Hollenstein, Nicolas Edet, Reinhardt Janse van Rensburg en Patrick Konrad.

€750.000: Michael Valgren, Jarlinson Pantano, Thomas de Gendt, Jon Izagirre, Serge Pauwels, Stephen Cummings, Tom-Jelte Slagter, Alexey Lutsenko en Eduardo Sepulveda.

Tegenvallers

Stephen Cummings won weliswaar op fenomenale wijze een etappe, maar dat deed hij op een dag dat ik hem niet had geselecteerd. Tja.

Van Eduardo Sepulveda had ik meer gehoopt. De Argentijn reed een best wel kleurloze Tour, om maar even hard te zijn. Jammer voor deze klimmer, en ook jammer voor mijn selectie. Volgende keer beter?

En dan mijn kopmannen. Nee, dat onderdeel van het spelletje snapte ik aan het begin niet. Petr Vakoc had ik stiekem opgeschreven voor een ritzege, maar helaas. Geoffrey Soupe (Christophe Laporte was beter geweest) en Lawson Craddock pakten nog minder punten. Achteraf gezien had ik dat anders moeten aanpakken en mannen als Pantano, McLay, Enger en Valgren moeten selecteren. Een gevalletje ‘volgende keer beter’.

Waren er renners die geen punten binnenhaalden? Ja; acht mannen haalden geen enkel puntje. Soms kwam dat omdat ik ze niet in mijn selectie op nam (naar schatting kostte me dat meer dan honderdvijftig punten). Ook falende teamgenoten (lees: onder andere Lutsenko met een Aru die hopeloos faalde) zorgden weleens voor een gebrek aan punten. Maar het kwam ook voor dat ze de verwachtingen zelf gewoon niet waar konden maken.

Positieve uitschieters

Gelukkig was het voor de rest best prima. Søndre Holst Enger en Daniel McLay sprintten allebei een keer naar een fraaie derde plek en toonden zich verder ook. Serge Pauwels reed op zijn manier ook een paar prima uitslagen (waaronder een tweede plaats nabij Chalet Reynard).

En dan was daar ook nog eens Jon Izagirre die even de voorlaatste rit wint. Waar Quintana en Valverde het niet konden waarmaken wat betreft gele truien en/of het winnen van etappes zorgde hij voor een klein feestje. Ook zijn eerdere resultaten (7e, 8e en 11e) bezorgden mijn ploeg een aantal punten. In totaal 124. Niet gek.

Maar de grootste blijdschap kwam door het rijden van een Belg en een Colombiaan. Ofschoon Thomas de Gendt tweede werd in de rit van Van Avermaet en daar ook de bolletjestrui pakte terwijl ik hem niet in mijn dagselectie had – een jammerlijke misser – maakte hij dat later ruimschoots goed door als eerste de meet aan te tikken op de flanken van de Mont Ventoux. Dat hij ook nog eens tweede in het bergklassement en zevende in het puntenklassement werd maakte het nog eens extra mooi. Hij pakte in zijn eentje 199 punten voor mijn budgetploeg.

En Jarlinson Pantano viel maar aan. En uiteindelijk werd hij daarvoor beloond met een werkelijk fenomenale ritzege. Ook nog twee keer mooi tweede, wat ook weer een hele bult aan punten opleverde. Fijne renner. En geen geld voor €750.000. Ook hij pakte bijna 200 punten voor mijn ploeg. Dat hadden natuurlijk veel meer punten kunnen zijn als ik hem ook daadwerkelijk kopman had gemaakt, maar ja, helaas. Zulke dingen gebeuren nu eenmaal.

And the winner is….

Maar de meest vruchtbare renner in mijn ploeg was niet één van deze beide heren. Deze luistert naar de naam Michael Valgren. Deze jonge snaak is absoluut geen pannenkoek, je wordt immers niet zomaar tweede in de Amstel Gold Race eerder dit jaar, maar hij pakte individueel geen punten. Die punten werden echter wel behaald door ploeggenoten van hem: Peter Sagan en Rafal Majka. Mocht Contador een goede Tour hebben gereden, dan had hij misschien wel 300 punten behaald. En mocht Valgren daarbij ook nog kopman zijn geweest zat vijfhonderd punten er wel in. Toch vind ik 202 een hele mooie score voor een renner die slechts 750.000 euro kostte.

Resultaten

Renner           Punten in etappes Punten in klassementen Totaal
Michael Valgren 175 27 202
Thomas de Gendt 151 48 199
Jarlinson Pantano 157 34 191
Daniel McLay 156 0 156
Sondre Holst Enger 145 0 145
Jon Izagirre 124 0 124
Serge Pauwels 107 0 107
Stephen Cummings 100 0 100
Petr Vakoc 41 0 41
Lawson Craddock 24 0 24
Geoffrey Soupe 14 0 14
Alexis Gougeard 10 0 10
Tom-Jelte Slagter 0 0 0
Jan Bakelants 0 0 0
Reto Hollenstein 0 0 0
Nicolas Edet 0 0 0
Alexey Lutsenko 0 0 0
Reinhardt Janse van Rensburg 0 0 0
Eduardo Sepulveda 0 0 0
Patrick Konrad 0 0 0
1204 109 1313

Conclusie

Het is zeker mogelijk om punten te scoren met ‘goedkope renners’, zo heb ik deze Tour bewezen. Vier renners uit mijn team wonnen een rit, er werden ook een heel aantal podiumplaatsen behaald en er werd gescoord in nevenklassementen. Daarnaast pakten ploeggenoten ook nog wel eens een rit en zelfs twee klassementen mee.

Maar om nu je hele team vol goedkope renners te stoppen als je echt mee wilt doen in de strijd met vrienden, collega’s, familie en kennissen? Nee, dat zou ik u ook weer niet aanraden. Als u echt serieus mee wilt doen om de knikkers kan ik u dat niet aanbevelen.

Toch kom ik voor de komende Vuelta a España, en voor elke grote ronde die daar nog op volgt, weer met een budgetploeg waarin ik op zoek ga naar potentiële goudhaantjes die voor u het verschil kunnen maken aan de koffieautomaat. Zo sympathiek ben ik wel.

Auteur: Tim de Vries

Schrijft. Praat in microfoons. Fietst. Geniet. Doet verder nog allerlei andere dingen. Heeft zelfs meningen. Het is me allemaal wat.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *