Het hoogtepunt van het jaar

Strade Bianche

Ik ben in mijn leven al in heel wat mooie steden geweest. Rome, Barcelona, Oslo, Blokzijl, Parijs. Maar in geen enkele stad heb ik met zo’n glimlach rondgelopen als in Siena. 2009, als ik het me goed herinner. We bivakkeerden in een tentje een paar kilometer buiten de historische stad. Om op de camping te komen moesten we op een bepaald punt het asfalt verruilen voor een ander soort weg. Een witte weg. Daar op die weg dacht ik: “zou ik het leuk vinden hier overheen te fietsen?” Het antwoord is ja. Mijn vervolgvraag was: “hoe gaaf zou het zijn om daar een koers overheen te sturen?”

Wist ik veel dat die koers allang bestond.

De laatste jaren krijgt ik steeds meer bijval in mijn liefde voor deze wedstrijd. De stoffige heuvels van Toscane spreken tot de verbeelding. En dat is volkomen terecht. De Strade Bianche is misschien wel de mooiste koers op de kalender.

De finish op het fabelachtig mooie Piazza del Campo geeft de wedstrijd alleen maar meer cachet. Bij veel wedstrijden ontbreekt het immers aan een echt mooie finish. Iets bijzonders waar je naar uit kan kijken. De kers op de taart.

De aankomststraat voor de Ronde van Vlaanderen is eigenlijk een gedrocht (sorry). Praktisch en ruim, dat wel, maar zo vreselijk inwisselbaar. Misschien is de Minderbroedersstraat te Oudenaarde zelfs wel lelijk te noemen. En als ik u zeg: Rue Jean Jaures. Weet u dan over welke koers ik het heb? Dat bedoel ik. Luik – Bastenaken – Luik, trouwens.

Sommige finishlocaties hebben het echter wel. Het Velodrome in Roubaix kun je moeilijk heel erg mooi noemen, maar het is wel heel bijzonder om er aan te komen na een epische tocht over de kasseien in Noord-Frankrijk. Ik kan erover meepraten.

Dit heeft de organisatie van de Strade Bianche goed begrepen. Het schelpvormige plein behoort tot de mooiste pleinen ter wereld. Een grotere beloning voor het volbrengen van een tocht als de Strade Bianche is nauwelijks denkbaar.

Laten we voor ik te lang van stof word overgaan naar de bespreking van het parcours. Want daar valt best wat over te zeggen.

Strade Bianche 2016 route

StradeBianche15_alt

Ja, de witte wegen (bijna 53 kilometer in totaal!) maken de wedstrijd tot een loodzware. En met al dat stof in de longen fietst het ook een heel stuk minder prettig, kan ik je verzekeren. Maar het zijn vooral de heuvels die de genadeklap geven. Het is tweehonderd kilometer op en af. Vreselijk. Zelfs in de laatste kilometer lopen de stijgingspercentages op naar een getal dat niet echt om te lachen is. Zeker niet nadat je al tweehonderd kilometer hebt afgezien.

SB_ME_15_ukm

Maar als je ook de laatste klim hebt overleefd wacht daar toch de beloning: het Piazza del Campo. De vraag is echter wie daar zaterdag als eerste over de finish gaat. Het is moeilijk te voorspellen. Greg van Avermaet en Peter Sagan zullen er ongetwijfeld dichtbij zitten. Zdeněk Štybar dan? Ook de winnaar van vorig jaar moet je zeker opschrijven.

Nog meer kanshebbers: Vincenzo Nibali, Matteo Trentin, Petr Vakoč (wint vorig weekend even twee lastige wedstrijden in Frankrijk), Tiesj Benoot, Alejandro Valverde Belmonte, Robert Gesink, Diego Rosa, Oscar Gatto, Davide Rebellin, Diego Ulissi en Michal Kwiatkowski. Allemaal wel namen om in de gaten te houden. Maar dé man voor zaterdag is iemand die deze wedstrijd al twee keer eerder mocht winnen. En dit jaar rijdt hij hier voor het laatst. Fabian Cancellara is zijn naam. Als hij met zijn turbodijen ook maar één centimeter aan ruimte heeft pakken ze hem niet meer terug. Een monument van een renner die past bij een monument van een koers.

Een puntje wordt wel het weer. Want waar deze wedstrijd in het verleden vooral zon kende wordt het aanstaande zaterdag een regenachtige dag. En dat gaat hoe dan ook zijn weerslag hebben op de koers. Het doet denken aan de Giro d’Italia van 2010.

Ik gok maar zo dat het de meest heroïsche koers van het jaar wordt als het zaterdag ook zulk beestenweer is. En dan zulke deelnemers. Het kan haast niet anders dan dat de Strade Bianche van 2016 er één wordt om in te lijsten. Misschien wel de mooiste koers aller tijden.

In ieder geval wordt dit spektakel ’s middags uitgezonden op Sporza en Eurosport. Zeg alle afspraken die je hebt af en ga lekker kijken, want deze wedstrijd wil je niet missen.

Ik eindig graag met nog één suggestie. Op het Piazza del Campo wordt ook elk jaar de Palio georganiseerd. Een paardenrace die minstens zo de moeite waard is als de Grand National. In een kolkende massa draven vele paarden om het snelst een paar rondjes. Wellicht een beetje barbaars, maar het is een geweldig schouwspel.

Zoiets moet in de dagen voor de koers toch ook mogelijk zijn in Siena? Ik stel het volgende voor: als opwarmertje voor het grote spektakel op zaterdag houd je de hele week wielerwedstrijden op het plein. Waar het plein tijdens de Palio bezaaid ligt met zand leg je nu hout op de bodem. En vervolgens ga je er met heel veel mensen alleen maar rondjes rijden. Keirin, sprint, teamsprint, koppelkoers, scratch, alles. En aan het einde geeft de UCI regenboogtruitjes weg. Mooier gaat een WK baanwielrennen niet worden.

Dat zien Theo Bos, Jeffrey Hoogland en consorten vast zitten.

Foto: czprive via Visual hunt / CC BY

Auteur: Tim de Vries

Schrijft. Praat in microfoons. Fietst. Geniet. Doet verder nog allerlei andere dingen. Heeft zelfs meningen. Het is me allemaal wat.

2 gedachten over “Het hoogtepunt van het jaar”

  1. Nette inleiding voor de mooiste koers van het jaar!
    Kan me de Giro-etappe van 2010 nog goed herinneren: wereldkampioen Evans die wint, maar tot niet meer in staat is dan het opsteken van de handen en het schoonmaken van het shirt (kopie van Knaven?).

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *