Het vrouwenwielrennen bestaat niet

Eergisteren werd de fraaie route van de Giro Rosa bekend gemaakt. Dat wist u hoogstwaarschijnlijk niet. Geef maar toe. Niet liegen. Er is tevens grote kans dat u even moet denken eer u weet wat de Giro Rosa ook alweer is. Ja, heel goed (voor de mensen die het nog niet weten; de Giro Rosa is de vrouwelijke variant van de Ronde van Italië). Tijdens de voorstelling van de belangrijkste etappewedstrijd voor vrouwen liet Ernesto Colnago, de grote man achter het gerenommeerde fietsenmerk en tevens sponsor van de roze leiderstrui, zich het volgende ontvallen: “I’ve learnt there isn’t men’s cycling or women’s cycling but just cycling.” Met andere woorden: het vrouwenwielrennen bestaat niet.

Maar toch zijn er grote verschillen op te merken tussen fietsende dames en heren. Sterker nog: die uitspraak is als zeggen dat het gras groen is. Je kunt er niet omheen. Maar laten we toch nog even een beeld schetsen hoe de situatie is. Anders bent u ook zo snel klaar met lezen.

Sinds dit jaar is er voor zowel mannen als vrouwen een World Tour. “Een grote stap voor de mensheid,” zo noemde de UCI het. En ja, het is ook allemaal hartstikke goed dat er stappen worden ondernomen. Maar die World Tour bestaat uit 35 koersdagen voor dames, terwijl de heren er alleen al tot en met april 46 kennen (en in totaal zijn het er 147).

Eén van die World Tour wedstrijden bij de vrouwen is de Ronde van Drenthe. Een wedstrijd die stukken hoger wordt ingeschaald dan de mannenkoers (2.1). Toch krijg ik al jaren het idee dat de vrouwenkoers het voorproefje is op de herenwedstrijd. En dat klopt. De vrouwenkoers is al sinds ik het mij kan heugen eerder afgelopen dan de wedstrijd van de mannen.

Het prijzengeld dan. Bij diezelfde Ronde van Drenthe won Jesper Asselman onlangs €5785,- omdat hij als eerste over de finishlijn was. Chantal Blaak, de winnares bij de vrouwen, won €1128,- aan prijzengeld. Maar eigenlijk is dat niet eens zo heel slecht. Anna van der Breggen kreeg vorig jaar voor het winnen van de eerder besproken Giro Rosa het duizelingwekkende bedrag van €525,- op haar bankrekening gestort. Ik herhaal: vijfhonderdenvijfentwintig euro. Chris Froome, winnaar van de meest prestigieuze etappekoers bij de mannen, mocht €450.000 bijschrijven omdat hij in het geel stond op de Champs-Élysées. En dan hebben we het nog niet eens over de startgelden die Froome zou kunnen ophalen bij alle criteriums. Want alleen al in de weken na de Tour de France zou hij een mooi plekje aan de Keizersgracht bij elkaar kunnen fietsen.

En over die criteriums gesproken. Vorig jaar gaf ik zoals elk jaar commentaar bij het Spektakel van Steenwijk. Anna van der Breggen werd er gehuldigd. Ze had immers de Giro en de rondgang over de Champs-Élysées gewonnen. Ik heb toen toch zeker vijf minuten een inleidend college moeten geven over de persoon Anna van der Breggen. Maar toen we even later op het onderwerp ‘Lieuwe Westra’ kwamen wist ineens iedereen over wie we het hadden. Het is ut beest natuurlijk van harte gegund, maar toch.

Als de immer sympathieke Van der Breggen, om het maar even plat te zeggen, een plassertje zou hebben wordt ze nog tot ver na haar negentigste verjaardag door alles en iedereen herinnerd aan het feit dat ze ooit de belangrijkste etappekoers van het jaar wist te winnen. Maar nee, Van der Breggen is een vrouw. Stom zeg.

We gaan nog even door. Thalita de Jong is de kersverse wereldkampioene veldrijden. Dan ben je toch zeker niet de minste. Maar De Jong werkt ook nog gewoon in een wegrestaurant. En hoewel ik oprecht geloof dat zij het werken daar hartstikke leuk vindt geloof ik niet dat ze nog lang bij de La Place werkt als ze hetzelfde verdient als Wout van Aert.

Kan trouwens een leuke reportage opleveren, bedenk ik mij. Ik bedoel: we liepen allemaal weg met de beelden van Maikey Parami van VVSB die de dag na de bekerstunt van de club uit Noordwijkerhout gewoon weer moest aantreden in de Hema. Enige televisie natuurlijk, maar bedenk ook eens hoe leuk het moet zijn om Thalita de Jong een vies bord in een vaatwasser te zien zetten terwijl ze nog eens vertelt over haar wonderlijke prestatie in Zolder. Onder haar schort draagt ze trots haar regenboogtrui.

En dan komen we automatisch op het onderwerp TV. Hoeveel uur wordt er jaarlijks aan wielerwedstrijden uitgezonden op televisie? Het is een gigantisch getal. Meer dan vijfhonderd uur live in het basispakket? Het zou me absoluut niet verbazen. Maar de dames mogen blij zijn als ze daar, nou, een uurtje of acht van hebben. En dit jaar is het extra boffen, want de Olympische Spelen zijn er. En de Ronde van Vlaanderen laat tijdens de live-uitzending het laatste uur ook nog wat beelden zien van de vrouwenkoers. Misschien komen de knetterhard fietsende dames dit jaar in totaal wel aan, schrik niet, twaalf uur op de nationale beeldbuis.

Voor de rest moeten liefhebbers van fietsende dames (en dan bedoel ik niet per se Gerard Cox, maar eerder ondergetekende) het vooral doen met online streampjes, waarin we onder het pixels tellen door de koers een beetje proberen te volgen. Verder zijn er ook een paar hele sympathieke twitteraars die zoveel mogelijk de koersen proberen te verslaan. Leuk natuurlijk, maar het staat wederom in schril contrast met het mannenwielrennen, daar de Topcompetitie tegenwoordig zelfs op TV komt.

En ja mensen, voor u mij er terecht op wijst: ik maak me er ook schuldig aan. Dit is immers pas mijn eerste post over wielrennende vrouwen. Ik doe bij deze wel mijn plechtige belofte dat er nog veel meer zullen volgen, maar toch is de kans klein dat het ooit helemaal in evenwicht komt.

Om het helemaal af te maken onderstaand tafereel uit de Tour de San Luis (ja, ook die wedstrijd is er voor vrouwen), vastgelegd door Emilia Fahlin. Een schitterend beeld. Rensters die na een regenachtige wedstrijd hun tenue proberen te redden ergens in een openbare sanitaire voorziening in Argentinië. Klinkt misschien gek, maar op één of andere manier zie ik dit Nairo Quintana nog niet zo snel doen na een natte touretappe.

En dan hebben we het grootste vooroordeel nog niet eens gehad. Wat dat ook alweer is? Begin in menig fietsgroepje over vrouwenwielrennen in een willekeurige groep fietsers. Grote kans dat je dan iets van “dikke konten” naar je hoofd geslingerd krijgt. Het feit dat de pensen van de heren doorgaans nog twaalf keer groter zijn doet even niet ter zake. Wat denken die wijven wel…

O, en ze zouden niet hard kunnen fietsen, de toppers van het vrouwenpeloton. Laat ik dit zeggen: vraag het eens aan mijn benen. Zij weten nog goed hoe ik een paar jaar geleden Anna van der Breggen  probeerde bij te houden…

De conclusie is duidelijk: de verschillen zijn nog steeds enorm, ondanks dat er wel enkele stappen in de goede richting worden gezet, zoals dit recente bericht van de Tour de Yorkshire. Maar we zijn er nog langs niet. Het feit dat die vrouwen het ervoor over hebben om op het hoogste niveau hun sport te kunnen uitoefenen zegt meer dan genoeg: ze zijn stapelverliefd op het wielrennen. Dat moet wel.

En zeuren over de ongelijkheid? Ja, dat gebeurt wel eens. Maar ze blijven fietsen. Ze kunnen het niet laten. En dat moeten we toejuichen. Dat doe ik in ieder geval.

Terug naar de wijze Ernesto Colnago. Met zijn woorden sluiten we af. Want ondanks al deze verschillen heeft hij gelijk. Maar haal alle randvoorwaarden als prijzengeld, aandacht in de media en wat dies meer zij eens weg. Wat je overhoudt is een flinke groep fietsende mensen die als eerste bij een finishlijn proberen te zijn. In essentie is er dus niet zoiets als mannen- of vrouwenwielrennen. Er bestaat alleen maar wielrennen.

Foto: 伟业 wei yuet via Visualhunt.com / CC BY-SA.

Auteur: Tim de Vries

Schrijft. Praat in microfoons. Fietst. Geniet. Doet verder nog allerlei andere dingen. Heeft zelfs meningen. Het is me allemaal wat.

Eén gedachte over “Het vrouwenwielrennen bestaat niet”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *