In het wiel van Anna

De herfst van 2011. Het is aangenaam weer, dus ik besluit mijn racefiets weer eens uit te laten. Op mijn intussen verkochte Koga – Miyata Gran Lux rijd ik een rondje. Nee, echt geweldig is mijn snelheid niet. Toch ben ik ook niet de traagste. Ik passeer een stuk of zes andere toerfietsers op mijn rondje van een kilometer of vijfendertig, veertig. Het gaat niet onaardig, durf ik te zeggen. In de verte zie ik een ander op een racefiets rijden. Stukje bij beetje wordt de gestalte voor me iets groter. Die kan ik hebben. Maar dan raast er ineens een wervelwind langs. Ik schrik er gewoon van.

Met een uiterste krachtsinspanning trek ik me naar het wiel toe. Het lukt, maar het is verdorie niet eenvoudig. Terwijl ik dichterbij kom zie ik een paar goeie benen onder het niet al te grote vrouwenlichaam. Maar die benen zijn verdorie een partij in orde. Ze geselt niet alleen de pedalen, maar ook mij in het wiel. Ik merk hoe mijn benen vrij snel vollopen met melkzuur, of wat het ook is. In ieder geval: dit tempo ben ik niet gewend.

We (lees: de jongedame met mij daar spartelend achter) hebben de man voor ons snel te pakken. Het gaat in een bloedgang, naar mijn idee. Ik durf niet op het metertje voor me te kijken, want ik heb het idee dat het nog niet eens zo heel hard gaat. De dame voor me lijkt het namelijk nog niet heel moeilijk te hebben met deze snelheid.

Een minuut later is het op. Ik ben klaar. Of, beter gezegd: mijn benen zijn er klaar mee. Genoeg geweest Ik werp haar nog een vriendelijke ‘tot ziens’ toe en gun mijn benen de rust waar ze om schreeuwen. De jongedame steekt nog even een hand op. De man die ik zojuist inhaalde komt hijgend naast me staan. “Zoooow! Die kan wel een partij fietsen zeg.” Ik knik ter bevestiging. Een paar seconden later vraagt hij: “enig idee wie het is?”
“Nee,” antwoord ik naar waarheid. “Jij?” Ook hij schudt het hoofd. Geen benul.

Anna van der Breggen is in het najaar van 2011 als een bezetene gaan trainen. Ze heeft immers voor volgend seizoen een plekje bij Sengers. Het is geen grote ploeg, maar ze realiseert zich dat het haar kans is. En of ze die kans het jaar daarop grijpt… In 2012 verovert ze een plaatsje in de WK-selectie van Valkenburg. In Limburg loodst ze hoogstpersoonlijk Marianne Vos naar de wereldtitel.

Het is tijdens die wedstrijd dat ik me realiseer dat het diezelfde Anna van der Breggen is die mij een jaar eerder zo kwelde. Als de cameraman op de motor haar van achter in beeld neemt herken ik de benen weer die mij een lesje in nederigheid leerden. Het gevoel slaat er direct in. Het laatste kwartier van die wedstrijd kijk ik met flinke kramp in mijn benen.

Maar sinds dat wereldkampioenschap in Valkenburg ben ik wel trots op onze ontmoeting. Ik heb immers toch maar mooi meer dan een kilometer haar wiel kunnen houden van de snelst fietsende verpleegkundige ter wereld. En dat gevoel wordt alleen maar groter. Want sinds dat WK in Valkenburg won ze de Ronde van Italië, La Course en twee keer de Waalse Pijl. Grote koersen. Verder werd ze vorig jaar op het wereldkampioenschap in Richmond tweede op zowel de tijdrit en de wegwedstrijd een paar dagen later.

Afgelopen zondag won ze op bijzonder knappe wijze de Olympische wegrit. In de tijdrit zou ze zomaar weer eens kunnen toeslaan. Het heuvelachtige parcours ligt immers niet alleen Tom Dumoulin, ook de Hasseltste hardrijdster vaart wel bij een lastig, geaccidenteerd tijdritparcours.

Als ze op de strijd tegen de klok daadwerkelijk haar tweede gouden medaille pakt ben ik niet meer te houden. Ik laat nu al eens in gesprekken vallen dat ik ooit voor meer dan een kilometer Anna van der Breggen bij heb kunnen houden. Maar mocht zij voor de dubbel zorgen dan zal ik het van de daken schreeuwen. Aan de kassa, in mijn commentaar en op feesten; overal mogen ze het weten. Ik denk dat het zelfs mijn openingszin op Tinder gaat worden (“Hey”. “Wist jij dat ik ooit het wiel van Anna van der Breggen heb kunnen houden?”).

Succes gegarandeerd, denk ik.

Auteur: Tim de Vries

Schrijft. Praat in microfoons. Fietst. Geniet. Doet verder nog allerlei andere dingen. Heeft zelfs meningen. Het is me allemaal wat.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *