Vrouwenweek: wereldkampioenschap tijdrijden

Nee, het wereldkampioenschap in Qatar lijkt voorlopig niet het mooiste WK ooit te gaan worden. De werkomstandigheden zijn er vreselijk en dan hebben niet eens over wat de wielrenners voor de kiezen krijgen. Laten we hopen dat de individuele tijdrit wat verandering brengt in de klaagzang die het WK wielrennen van 2016 voorlopig is.

De hitte zorgde er zondag, in combinatie met de uitputtingsslag die de ploegentijdrit nu eenmaal is, voor dat Chloe Dygert (niet de minste) kotsend over de streep kwam (onderstaand gifje is niet aan te raden voor diegenen die niet tegen wildkotserij kunnen).

De beelden van de door hitte bevangen Anouska Koster heeft u intussen ongetwijfeld gezien. Nu moet ik eerlijk zeggen dat ik het op zich prachtig vind dat mensen zo diep kunnen en willen gaan. En natuurlijk is een ploegentijdrit ook wel een hele extreme discipline waarin er altijd wel ergens een streepje braaksel op het wegdek komt te liggen. De wielrenner is nu eenmaal een vrij bizar schepsel; daar verander je weinig aan.

Maar wordt er nu niet een grens overschreden? Juist omdat je weet dat wielrenners zo afgrijselijk diep kunnen gaan dat het ook best eens een keer anders zou kunnen aflopen; moet je ze dan niet tegen zichzelf in bescherming nemen? Of wordt de put pas gedempt als er een kalf verdronken is?

De UCI heeft intussen schijnbaar last van een gevalletje ‘acute neusbloeding’. Het bracht voor het WK wel een e-book uit over het omgaan met warme omstandigheden, maar voor de rest? Het valt toch een beetje tegen. Je zou op z’n minst een statement verwachten als je geconfronteerd wordt met zulke kritiek van buitenaf. Ja, ze hebben van tevoren te kennen gegeven dat ze bereid zijn om koersen in te korten als het echt te gek wordt. Poe poe, nou nou.

Om toch nog iets positiefs te noemen over dit WK: gelukkig staat er wel gigantisch veel publiek langs de route om de coureurs aan te moedigen.

Tot zover even dit staaltje framing, mensen. Alleen kritiek leveren is natuurlijk hartstikke leuk, maar het is doorgaans niet volledig terecht. De organisatie doet toch ook wel dingen goed? Experts houden immers de weersomstandigheden goed in de gaten, en zij concludeerden dat het nog verantwoord was om te koersen. Is het dan wel echt zo onmenselijk? Eddy Merckx durft er openlijk aan te twijfelen. Zijn de wielrenners niet gewoon aan het miepen?

Ik vind persoonlijk dat je de signalen van de renners wel serieus moet nemen. Gaat het misschien niet net even een stapje te ver? Of is er wellicht een oorzaak aan te wijzen voor het feit dat het toch misgaat? En valt daar in de toekomst iets aan te doen zodat ook dit soort landen een WK kunnen organiseren?

Misschien wel.

Zoals het eerder genoemde document van de UCI aangeeft bedraagt de periode om je lijf zo goed mogelijk aan de hitte aan te passen zo’n twee weken. Anouska Koster zat een paar dagen voor de tijdrit nog in de Nederlandse kou, net als velen met haar. Twee weken voor de ploegentijdrit hadden de renners dus al in vergelijkbare omstandigheden moeten trainen om optimaal voorbereid te zijn.

Geheel begrijpelijk zeggen ploegen en nationale federaties daarop: ja, hallo, dat gaan we mooi niet doen. Weet je hoeveel geld dat kost?” Daar hebben de ploegen zeker een punt. Er zijn genoeg federaties en ploegen die het al moeilijk genoeg hebben om een afvaardiging naar Doha te sturen. En de renners het zelf laten ophoesten lijkt mij ook geen haalbare optie. Daarmee kan dit plan ook linea recta de prullenbak in. Of toch niet?

De organisatie zou iedereen twee weken alvorens het evenement begint naar het land (of een gebied met vergelijkbare omstandigheden) kunnen halen om er alvast te wennen aan het klimaat. Er is immers toch zo’n gigantische hoeveelheid geld in Qatar? Kan een of andere rijke oliesjeik niet wat regelen? En al die hotels daar in Doha, die zullen toch ook niet allemaal vol zitten? Dan moet zoiets toch te doen zijn?

We hebben het immers wel over één van de belangrijkste wedstrijden op de wielerkalender. Heel de wereld kijkt een week aandachtig naar fietsers die om het hardst rijden. Leiden zulke incidenten, die met een klein beetje meer budget wel te voorkomen zijn, niet af van de boodschap die Doha wil uitdragen (namelijk: kom bij ons geld uitgeven want wij zijn geweldig)? Mensen kunnen ongetwijfeld meer van de pracht en praal van Doha genieten als ze niet om de zoveel tijd kotsende en flauwvallende renners te zien krijgen.

Het organiserend comité lijkt intussen wel iets met de kritiek te doen. Zo zijn er volgens de NOS meer ambulances is er ook meer water en ijs beschikbaar. En deze week kunnen er dus eventueel ook wedstrijden worden ingekort vanwege de weersomstandigheden. Maar verder? Nay. Rijden zullen ze, die fietsers. In Qatarese hitte. Ze willen toch zonodig wereldkampioen worden? Nou, hup, fietsen dan voor je regenboogtrui. Houd wielrenners een worst voor en ze zullen er als bezetenen voor strijden. Zo was het vroeger en zo zal het vermoedelijk altijd blijven.

Ook op de individuele tijdrit en de wegrit zullen we ongetwijfeld weer renners zien die behoorlijk de weg kwijt zijn door de hitte. Dit wereldkampioenschap wielrennen is volgens mij een schoolvoorbeeld van het spreekwoord ‘bezint eer ge begint’. Als de UCI even wat meer had nagedacht voor ze voor Qatar kozen was er wellicht een stuk minder ellende geweest. Maar uiteindelijk geldt ook: ‘wie betaalt, bepaalt’. Beide spreekwoorden kunnen we tijdens dit wereldkampioenschap niet los van elkaar zien.

Over de tijdrit

Omdat het hele feest zeer waarschijnlijk toch wel doorgang zal vinden is het nu hoog tijd om te praten over de tijdrit bij de elite vrouwen.

Het parcours ziet er van bovenaf als volgt uit.

Twee rondjes zorgen voor een tijdrit van net geen 29 kilometer. Pittig gezien de vele rotondes en bochten. Het zijn zeker factoren die meespelen naast de temperaturen. Zeker is dat we een nieuwe wereldkampioene gaan krijgen. Nu nog regerend kampioene Linda Villumsen doet namelijk niet mee.

De Nederlandse armada

Ook zeker is dat de Nederlandse selectie uitzonderlijk sterk is. Het zou best eens kunnen zijn dat de organisatie drie Nederlandse vlaggen uit de kast moet halen bij de medailleceremonie. Ellen van Dijk, Annemiek van Vleuten en Anna van der Breggen kunnen namelijk allemaal winnen.

Van Dijk werd in Firenze al eens wereldkampioene tijdrijden. En recentelijk werd de hardrijder uit Harmelen Europees kampioene op deze discipline. Het rondje van Doha laat zich echter niet vergelijken met dat van Firenze en Plumelec. Van Dijk is – volgens mijn bescheiden mening – meer gebaat bij een parcours met grote rechte stukken waar ze de gashendel helemaal open kan draaien. Desondanks zou ik zeker niet van mijn stoel vallen mocht Van Dijk ‘m toch pakken.

Annemiek van Vleuten is ook een gigantisch goede tijdrijder afkomstig van Nederlandse bodem. Ze kan geweldige prologen rijden, wat op dit parcours een voordeel kan zijn, maar ze is ook ‘gewoon’ Neerlands beste op de lange tijdrit. Daarnaast heeft ze een behoorlijke voorbereiding achter de rug met uitstapjes naar onder meer Sicilië en Oman. Onderstaande tweet zegt volgens mij genoeg over haar ambities en kansen.

En natuurlijk is er het Rio-verhaal dat zonder twijfel door alles en iedereen zal worden aangehaald in de hunkering naar een mooi verhaal. Maar ze lijkt zelf wel een klein beetje klaar met dat verhaal. De afgelopen periode stond voor haar in het teken van deze tijdrit. En we weten intussen allemaal wat ze kan als zij zich ergens op toelegt.

Anna Van der Breggen begint in Doha als vice-wereldkampioen aan haar rit tegen de klok. In Richmond kwam ze vorig jaar welgeteld twee seconden en 54 honderdsten tekort om Linda Villumsen te verslaan. Na de bronzen medaille tijdens de Olympische Spelen in Rio de Janeiro volgde er een paar weken geleden een zilveren plak op de tijdrit tijdens de Europese kampioenschappen wielrennen op de weg in het Franse Plumelec. Om maar te zeggen: Anna van der Breggen gaat best lekker in de tijdritten.

En verder…

Dat kunnen we ook zeggen van Katrin Garfoot. Exact een maand geleden won de Australische de Chrono Champenois voor Olga Zabelinskaya (uiteraard ook opschrijven) en Van Dijk. Dan kun je er wel wat van. Lisa Brennauer zag er erg sterk uit tijdens de ploegentijdrit, maar in de individuele tijdritten loopt het dit jaar allemaal wat minder voor de wereldkampioene van 2014.

Een favorietenlijstje? Kijkt u eens.

*****
Annemiek van Vleuten
****
Ellen van Dijk, Katrin Garfoot
***
Lisa Brennauer, Anna van der Breggen, Olga Zabelinskaya
**
Alena Amialiusik, Ann-Sophie Duyck, Trixi Worrack, Amber Neben
*
Carmen Small, Emilia Fahlin

In het wiel van Anna

De herfst van 2011. Het is aangenaam weer, dus ik besluit mijn racefiets weer eens uit te laten. Op mijn intussen verkochte Koga – Miyata Gran Lux rijd ik een rondje. Nee, echt geweldig is mijn snelheid niet. Toch ben ik ook niet de traagste. Ik passeer een stuk of zes andere toerfietsers op mijn rondje van een kilometer of vijfendertig, veertig. Het gaat niet onaardig, durf ik te zeggen. In de verte zie ik een ander op een racefiets rijden. Stukje bij beetje wordt de gestalte voor me iets groter. Die kan ik hebben. Maar dan raast er ineens een wervelwind langs. Ik schrik er gewoon van.

“In het wiel van Anna” verder lezen

Aviva Women’s Tour: de wraak van Lizzie?

Vandaag begint één van de belangrijkste wedstrijden van het jaar voor fietsende vrouwen. De derde editie van de Aviva Women’s Tour belooft ook dit jaar weer een koers vol spektakel te worden. Als fan van alle soorten wielrennen, kan ik hier best naar uitkijken.

“Aviva Women’s Tour: de wraak van Lizzie?” verder lezen

Het vrouwenwielrennen bestaat niet

Eergisteren werd de fraaie route van de Giro Rosa bekend gemaakt. Dat wist u hoogstwaarschijnlijk niet. Geef maar toe. Niet liegen. Er is tevens grote kans dat u even moet denken eer u weet wat de Giro Rosa ook alweer is. Ja, heel goed (voor de mensen die het nog niet weten; de Giro Rosa is de vrouwelijke variant van de Ronde van Italië). Tijdens de voorstelling van de belangrijkste etappewedstrijd voor vrouwen liet Ernesto Colnago, de grote man achter het gerenommeerde fietsenmerk en tevens sponsor van de roze leiderstrui, zich het volgende ontvallen: “I’ve learnt there isn’t men’s cycling or women’s cycling but just cycling.” Met andere woorden: het vrouwenwielrennen bestaat niet.

“Het vrouwenwielrennen bestaat niet” verder lezen