Tour de France etappe 3: Granville – Angers

Het eerste weekend van de Tour is voorbij. Het is nu tijd voor rit nummer drie. Er zijn alweer een hoop mooie verhalen ontstaan deze Tour. Het geel van Peter Sagan, het prachtige sterven van Stuyven, de aanvalslust van Paul Voss, het kruis dat over ambities van Richie Porte mag, de valpartijen van Alberto Contador en ga zo maar door. En daarom acht ik het de hoogste tijd om eens een persoonlijk verhaal te delen. “Ook dat is de Tour”, zou Mart zeggen.

Het verhaal gaat over José Serpa.

Voor de meeste wielervolgers is José Rodolfo Serpa Pérez gewoon een wielrenner uit Colombia. Maar een enkeling heeft hem tot cultheld verheven. Onder die mensen ben ik een – mag ik wel zeggen – zeer vooraanstaande. Penningmeester, voorzitter en erelid van de Nederlandse fanclub, als die er zou zijn.

U vraagt zich nu natuurlijk af: waarom?

Waarom José Serpa?

Wat allereerst opvalt aan José is het uiterlijk. Een goedlachse krullenkop met een snor die de naam ‘pornosnor’ eer aandoet. Maar dat is lang niet alles. Want naast dat hij rechtstreeks uit een western lijkt te zijn weggelopen doet hij ook nog allemaal opmerkelijke dingen.

Anders nog iets? Ja. De beste man houdt niet van auto’s. Thuis in Colombia heeft hij er geen. “De fiets is meer dan toereikend.” Waar hij wel van houdt zijn zijn kinderen, zijn familie en vrienden, maar ook zijn veestapel, zo blijkt uit onderstaande foto.

Trabajando ando

A photo posted by Jose Serpa (@jserpa01) on

En kon hij een beetje fietsen? Ja. Je wint immers niet zomaar twee keer de Ronde van Langkawi. En de Trofeo Laigueglia en de Giro del Friuli krijg je ook niet cadeau.

Zoals veel renners was het ook Serpa niet gegund om echt een hele grote koers te winnen zodat zijn naam ook bij een groter publiek bekend wordt. Hij won immers net geen etappe in een grote ronde. Derde in een etappe in de Giro, tja. En vierde in een Tourrit, terwijl hij daar zonder twijfel de sterkste was. Het moet in het leven soms een beetje meezitten.

Desondanks was die rit in de Tour wel een hoogtepunt. Ondergetekende stond er namelijk aan de finish in Bagneres-de-Luchon. De hele tijd juichen als Serpa in beeld kwam, met als gevolg dat ook de Fransen het hem gingen gunnen. Wielrennen verbroedert.

Helaas. De Tour van 2015 was zijn laatste. Is hij klaar met wielrennen in Europa? Goed mogelijk. Of wil hij gewoon meer tijd met zijn naasten doorbrengen? Plausibel. Even leek het er op dat hij helemaal met wielrennen was gestopt, maar dankzij Team Sonora – Dimenex is hij toch nog professioneel wielrenner. Zo reed hij onlangs nog de ronde van Colombia, en dat deed hij helemaal niet onverdienstelijk. Twintigste.

Cultstatus

Ben ik de enige die hem verheft tot een halfgod? Zeker niet. ’s Mans cultstatus is wijd verspreid in de wielerwereld.

En misschien wel de mooiste foto ooit…

En zo gaat dat nog wel even door. Het is duidelijk: de beste man is meer dan zomaar een wielrenner. Natuurlijk is mijn mening ietwat gekleurd, maar gelooft u mij maar.

Het verhaal

Weet u rit drie van de Tour van vorig jaar nog? Het was een vrij rampzalige dag, kunnen we wel zeggen. De koers werd zelfs even geneutraliseerd. Cancellara naar huis, Dumoulin naar huis; ellende troef.

Ik stond die dag samen met fietsvrienden T. en E. onderaan de Muur van Hoei, waar de finish lag. We keken geamuseerd naar het enthousiasme van de reclamekaravaan en bedankten de jongedame die ons een flesje gesponsord water gaf. Ondertussen converseerden we met familieleden (dacht ik) van Jos van Emden. Het ging over z’n goede proloog en over hoe geweldig het was dat er zo ongelooflijk veel mensen bijeen kwamen om een stel in lycra gehulde mannen voorbij te zien sjezen. Een typische middag Tour.

Het was warm en ik was niet al te fit. Toch sleepte ik een vrij forse rugzak mee. Daarin zat iets waar ik tijdens de Grand Depart in Utrecht ook al veel reactie op kreeg; een spandoek voor José Serpa. Toen de race dichterbij kwam ontvouwden we het spandoek, waarna we veel leuke reacties kregen.

Want de glimlach van een renner…

Een mooi moment kwam rond half vier. Een Colombiaan (althans, daar ga ik maar even vanuit gezien zijn uitdossing en voorkomen) liep langs en zag het spandoek. Hij stak zijn hand op en toonde een grote glimlach. Hij gaf een high five en liep toen door. Meer hoeft het niet te zijn.

Maar het mooiste moment kwam natuurlijk toen de renners passeerden. Froome, Rodriguez en consorten voorbij zien knallen was machtig, maar daarna begon het grote speuren. Waar was hij?

Zoals in Lukas 11 vers 9 staat: “zoekt, en gij zult vinden”. En uiteindelijk kwam hij ook. Hij voerde een groep achterblijvers aan. Wij roepen terwijl we het spandoek omhoog hielden: “Serpa! Serpa! Serpa!” Hij hoorde het, keek onze kant op en lachte. Een lach zoals alleen José Serpa die zou kunnen geven. Breeduit, van oor tot oor. Alsof hij wilde zeggen: “geweldig jongens, hartstikke leuk.”

Het maakt zo’n derde rit net nog even een tikje meer speciaal.

Over de rit

Want ook dit moet nog even gebeuren, natuurlijk. We rijden van Granville het binnenland in. Helemaal naar Angers rijden is een expeditie van 223,5 kilometer. De langste rit van de Tour is een redelijk vlakke.

Het begin van de rit is absoluut niet eenvoudig, maar naarmate we meer richting het bloemrijke Angers gaan wordt het allemaal behoorlijk vlak. Dit moet dus een sprint opleveren, zou je zeggen.

Profile

Toch loopt het in de laatste kilometer nog weer geniepig omhoog. Het is niet veel, maar het kan wel vervelend zijn. Ook een mogelijke factor voor de sprint: een bocht op driehonderd meter van de streep, die voor het gemeentehuis ligt. Toegegeven, de weg is een stuk breder dan laatst in Zwitserland, maar een bocht op volle snelheid nemen is nooit heel erg leuk. Tenzij je Peter Sagan heet natuurlijk.

Last km

Gaat het Sagan vandaag opnieuw lukken? Gaat Kittel ‘eindelijk’ weer een sprint in de Tour winnen? Of kan Cavendish het misschien nog wel een keer flikken? We gaan het zien.

*****
Marcel Kittel
****
Andre Greipel, Mark Cavendish
***
Alexander Kristoff, Peter Sagan, Bryan Coquard
**
Edward Theuns, Dylan Groenewegen, Sam Bennett, John Degenkolb, Christophe Laporte, Daniel McLay
*
Ramunas Navardauskas, Davide Cimolai, Sondre Holst Enger, Samuel Dumoulin, Jens Debusschere, Michael Matthews

Auteur: Tim de Vries

Schrijft. Praat in microfoons. Fietst. Geniet. Doet verder nog allerlei andere dingen. Heeft zelfs meningen. Het is me allemaal wat.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *